Aanwezig zijn als het spannend wordt

Als je buik zich samentrekt en je hoofd het overneemt

Laatst had ik een coachgesprek dat niet zo liep zoals ik had gehoopt. We werkten met foto’s, een prachtige manier om snel voorbij het hoofd te gaan en zichtbaar te maken wat er innerlijk speelt. Maar deze keer gebeurde er iets anders.

Het moment dat verbinding verdwijnt

Het ging mis. Niet in de woorden, maar in de onderstroom. Waar we begonnen met het onderzoeken van een beweging via foto’s, stapte ik onbewust over iets fundamenteels heen: haar behoefte om gezien en erkend te worden. Ze had zich ingespannen, veel gegeven, volgehouden. En ze wilde daar erkenning voor, voor hoe weinig ze daarin was gezien. Dat ik haar dáárin ontmoette.

Ik ging te snel. Niet uit onwil, juist omdat ik haar wilde helpen. Beweging brengen, ruimte openen. Maar ik vergat te voelen waar zij was. En terwijl zij zich terugtrok, krampte mijn buik zich samen en nam mijn hoofd het over. De verbinding verdween.

Achteraf zag ik het patroon: als ik geen verbinding voel, ga ik juist sneller. Mijn tempo gaat omhoog. Mijn hoofd neemt het over. Ik wil bewijzen dat ik iets te brengen heb. Onbewust zoek ik erkenning, juist op het moment dat ik het gevoel heb dat de ander mij afwijst of aanvalt. Mijn lijf, vooral mijn buik, vertelt dan dat het onveilig is. En dat is het moment dat ik mezelf onbewust afsnijd van die buik.

Het lijf liegt niet!

Mijn onderbuik weet het eerder dan mijn hoofd. Ze spant zich samen als ik mezelf moet beschermen. En precies dan verlies ik de verbinding, met de ander en vooral met mezelf.

Het is een oud patroon. Als ik niet meer weet hoe ik waarde kan brengen voor de ander, schiet ik in de versnelling en wil bewijzen dat ik ertoe doe. Maar dat is geen afstemming. Het is overleven en vegroot de afstand.

Juist als het onveilig voelt, juist dán, is het mijn opdracht om te blijven. Aanwezig zijn. In plaats van meer te brengen, mijn tempo verlagen, zodat ik kan voelen wat er gebeurt. En daarmee ook de ander de ruimte geef om hetzelfde te doen.

De spiegel: haar behoefte aan erkenning is de mijne

Pas achteraf zag ik wat ze spiegelde. Haar vraag om erkenning raakte mijn eigen behoefte daaraan. Hoe groter de afstand, hoe groter de behoefte aan erkenning, hoe meer ik ga duwen en verlies wat ik zoek. De echte beweging ontstaat pas als ik stilval en me afstem. Als ik blijf, of vraag wat ze nodig heeft. Als ik mijn buik niet verlaat, ook niet als het spannend wordt. Misschien juist dan. Want precies daar ligt de sleutel tot echte verbinding.

De sleutel: aanwezig zijn

Zij hielp me niet door wat ze zei, maar door wat ze opriep. Door in de weerstand te gaan, vertraagde ze mij. En daar kon ik gaan onderzoeken en terugvoelen: dit gaat niet over haar, dit gaat over mij. Over mijn vermogen om mezelf erkenning te geven, juist op het moment dat ik het van buiten wil halen.
Aanwezig zijn betekent bij jezelf blijven, ook als het spannend wordt.

Aanwezig zijn betekent bij jezelf blijven, ook als het spannend wordt. Door aanwezig te blijven ontstaat ruimte voor echte verbinding, zoals Daniel Goleman uitlegt in zijn werk over emotionele intelligentie (bron).

De uitnodiging

Wat als jij je hoofd niet laat overnemen, maar blijft waar het spannend wordt? Als je durft te voelen, aanwezig blijven zonder te vullen? Als je je buik serieus neemt als die zich aanspant
Volgens mij is dat wel de essentie van leiderschap: jezelf durven blijven voelen, juist wanneer het spannend is. Zodat je de ander niet meesleurt in jouw tempo, maar uitnodigt in de ruimte waar echte beweging ontstaat.

Dat sluit naadloos aan bij wat Harvard Business Review recent schreef in “When the best leadership skill is just being present”, waarin aanwezig zijn wordt beschreven als één van de krachtigste kwaliteiten van leiderschap.

Herken je dit? En wil je onderzoeken hoe jij aanwezig kunt blijven, ook als het spannend wordt? Neem gerust contact met me op of lees verder over mijn manier van werken.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

MIsschien vind je dit ook interessant

“Today is a good day starting to feel better!”

Aanwezig zijn als het spannend wordt, de essentie voor verbinding met jezelf en de ander!